Een jaar geleden…MH17

Lieve lezers,

Ik had eigenlijk een blogbericht gepland voor vandaag. Had alles geschreven maar toen bedacht ik me dat het vandaag alweer een jaar geleden is dat er een tragische gebeurtenis plaatsvond.

We mogen niet vergeten dat het alweer een jaar geleden is dat MH17 neergestort is. Zo’n tragische gebeurtenis dat in het hoofd van ieder om ons heen blijft spelen. En nog zijn er nog talloze vragen waar men geen antwoord op kan geven. Waarom? Wie? Hoe? De verantwoordelijkheid die niemand op zich wilt nemen. Je bent immers een terrorist bij zo’n daad. Ik heb zelf tijdje terug al hele interessante documentaires gezien en ben eigenlijk vreselijk verbaasd. Zoveel leugens en bedrog dat er speelt. ‘Wij vliegen niet over dat gebied heen. Wij zijn absoluut veilig’ om vervolgens te zien dat zij met hun vliegtuigen gewoon achter de MH17 vlogen. Ik kan me daar gewoon niet over buigen. Geef je fout toe.

Hoorde toevallig gisteren dat Malaisian Airline nu de schuld krijgt van de ramp. Mogen we dan ook schuld schuiven naar die andere twee vliegmaatschappijen die er achter vlogen? Nee zeker. Maar wij kunnen niets doen dan zitten en afwachten.

Vandaag is een trieste dag. Een dag die we niet mogen vergeten. Hier gaat er een kaarsje branden.

Liefs,
Nayomie

Foto door mezelf

Advertenties

Mijn week op een rij

Lieve lezers!

Wat leuk dat jullie lezen. Deze week is het voor mijn doen een drukke week gehad. Ja voor mijn doen, daar zal ik jullie ooit nog wel over bloggen.

Het was een ontzettend warme week en in die week moet je ook maar zelf gaan vermaken. Het is lastig want die hitte is niet fijn.

Woensdag was de diplomauitereiking. Zelf was ik niet geslaagd maar klasgenoten en vrienden waren geslaagd en vond ik leuk om aanwezig te zijn voor hen. Het was erg druk maar ik had een mooie plek bemachtigd op een verhoging. Bij binnenkomst in de school werden er flesjes water uitgedeeld, wat erg verstandig was. Helaas waren de flesjes lauw dus erg lekker was het niet. Na de uitreiking nog met wat mensen gepraat en ben tegen 12 uur ’s nachts naar huis gefietst. Het was volle maan en was nog steeds warm. Achteraf bleek het de warmste nacht te zijn.

Donderdag had ik niets, maar na 11 uur ’s avonds zag ik een mega onweersbui aankomen. Elke 2 seconde was er wel een flits te zien. Soms wel meerdere per seconden. Normaal ben ik niet bang voor onweer maar ditmaal was het best wel angstaanjagend. Dit is tot een uur of 2 ’s nachts doorgegaan maar heb geprobeerd er doorheen te slapen.

Vrijdag had ik paardrijles, wat altijd leuk is. We gingen een buitenrit doen dus dat was wel ontspannend.

Zaterdag, gisteren dus, was ik uitgenodigd voor een BBQ van twee vrienden die geslaagd waren en nog een afscheidsfeest wilde geven. Er waren aardig wat mensen maar het was erg gezellig. Om half 11 had ik de trein genomen en vanaf een paar stations verder ben ik met de fiets naar huis gegaan.

Dit was even een kort blogbericht. Zijn er nog dingen waarvan jullie denken dat het leuk zou zijn als ik daar over blog, vertel het!

Doei!

Carpe Diem

Deze week, een week die ik niet snel zal vergeten. De titel ‘carpe diem’ zal dan ook nietzorgen voor een onvoorspelbare tekst. Mensen vergeten soms om te genieten van hun leven. Tijd tekort, te druk, geen zin en al dat soort uitspraken die er gaan als mensen beginnen over een momentje genieten. Men wil wel, maar is daar niet altijd toe in staat. Carpe diem, die zouden wij vaker moeten gebruiken.

In één week kan er zoveel gebeuren, dat je het zelf bijna niet meer kunt bijhouden en kunt verwerken. Het kan allemaal. Het was maandag, begin van de week. Ik had mijn schoolexamens gemaakt en ging met een gerust hart naar huis. Onderweg bij het fietsen, mijn standaardroute omdat ik anders vreselijk om moet fietsen, zag ik in de verte blauwe zwaailichten staan. Je voelt de bui dan uiteraard al hangen dat er politie langs de kant stond. ‘Wellicht is er iemand aangehouden voor controle’, dacht ik. Naarmate ik dichterbij kwam, zag ik een tweede politiewagen staan. Ik begon te twijfelen aan mijn gedachte. Aangekomen, nog geen 100 meter, zag ik dat de hele weg vol stond met politiewagens. De weg was geblokkeerd en er was geen mogelijkheid van doorgang. Overigens was ik niet van plan door die meute heen te gaan. Ik moest dus een hele omweg maken om thuis te komen. Een klein stukje later zag ik een vrachtwagen staan en ergens nog een vaag stipje achter de vrachtauto. Eenmaal thuisgekomen hoor ik dat het een aanrijding was geweest met een vrachtwagen waarbij de bestuurder van de auto zwaargewond in het ziekenhuis lag. Daarbij werd ook de naam verteld. Deze naam, was een dorpsgenoot in de 20 waarvan ik in mijn sportperiode training heb gehad. De avond, een dag na het ongeluk, is hij overleden.
Het werd al gauw woensdag en het bericht zat mij niet lekker. Tijdens de les doet een leerling een mededeling dat er een scholier is overleden. Een scholier, die nog maar zo in de bloei van zijn leven stond.

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat beiden hier niet de keuze voor hadden gehad, maar dat dit hen overkomen is. Je kunt nu overal problemen van gaan maken, maar je kunt ook genieten van je dag, want dit kan zomaar je laatste zijn. Dit zou heel cliché kunnen overkomen, maar als het dicht bij je komt, heeft die uitspraak écht een waarde.

CARPE DIEM.